จากนี้ไปจะเปลี่ยนตัวเอง

และแล้ว เกรดก็ออกมาเกือบหมด (เหลืออิกตัวเดียว) ทำให้พอทำนายได้ว่าปะมานสองจุดห้า ก็ถือว่าโอเคพอดูได้ นี่สำหรับการเริ่มต้นที่ดี ก็เอาวะ คุ้มค่าสำหรับการเหนื่อยการทุ่มเท ในระดับนึง ต่อไปจะทำให้ดีกว่านี้

มันเปนอะไรที่ ถ้าเราได้ทำในสิ่งที่่เราเชื่อ และเราเชื่ออยู่ในสิ่งที่เราทำ มันก็ดีนะ ถึงแม้ว่าไม่มีไรเกิดขึ้นก็ตาม แต่เราทำทุกๆอยั่างไปด้วยใจ เราก็รุสึกดีกับมัน มีความสุขกับสิ่งที่เราทำอยู่ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

เพิ่งมารุว่าเรากำลังตึดยิด (เอ้ย ติดยึด) กับบางสิ่งที่เข้ามาในชีวิตมากไป จนทำให้เราลืมมองตัวเองว่าแท้จริง เราต้องการอะไร เช่น การใช้ชีวิตประจำวันอยู่กับแต่หนังสือๆ ไม่รุเลยว่าโลกภายนอกเค้าจะเปนยังไง เราคงอยากให้เกรดเราดีๆ มั้ง แล้วผลออกมาเปนไงล่ะ อ่านกะไม่อ่านก็มีค่าเท่าเดิม

ต่อไปจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ละ จะเปิดตัวเองออกไปสู่โลกอันกว้างใหญ่ไพศาล ยังมีอะไรอิกมากมายที่เรายังไม่รุ เผื่อบางทีเราอาจจะเจอสิ่งแปลกใหม่ที่เราอยากที่จะทำก็เปนได้ หวังว่าจะเปนอย่างงั้น ก่อนจะเปลี่ยนตัวเองก็ต้องย้อนกลับมาดูก่อน ไม่ใช่ที่ผ่านมายังไม่ดีนะ แต่มันธรรมดาเกินไป ชีวิตต้องมีรสชาติ ทั้งหวาน ทั้งเปรี้ยว ทั้งเค็ม ทั้งเผ็ด ทั้งมัน บางทีก็รวมกัน อย่างนี้สิ ถึงเรียกว่าชีวิตที่แท้จริง

ก็ขอให้การเดินทางนับจากนี้เป็นต้นไป เป็นการเดินทางของเราเอง เดินทางด้วยลำแข้งของตัวเอง เผชิญหน้ากับสิ่งที่เราต้องเจอด้วยตัวเอง ถึงวันนั้นเราคงจะไม่เหมือนเดิมอิกต่อไปแล้วล่ะ เราจะกลายเปนคนใหม่

"Life is mine"

ชีวิตเปนของกู

เกรดหนอเกรด(3) + การลงทะเบียนที่แสนจะยุ่งยาก

เฮ้อ เหนื่อยว่ะ

เกรดก็ยังออกไม่ครบทุกตัว เพิ่งรู้ฟิกะแลปฟิมา เือก ไปติดอยู่มอ ไม่เอาลงเน็ต ดีที่มีเพื่อนไปดูให้ ออกมาก็พอดูได้ (ตลอดแหละ) สองกว่าเห๊อะ เหลืออิกสามตัว เก้าหน่วย ไว้ชีวิตลูกช้างด้วย

นอกจากเกรดที่ต้องลุ้นแล้ว ยังไม่พอ คือวันนี้ต้องลงทะเบียนในเวลาที่กำหนด คือ เราได้ลงตอนสิบโมง ถึงสิบเอ็ดโมง ภายในชั่วโมงเดียว ต้องเส็ด แล้วเน็ตเจ้ากรรมที่ต่ออยู่บ้านก็อืดแสนจะอืด ทนไม่ไหนเลยขับรถออกมาไปเล่นร้านเน็ตแถวโรงเรียนเก่า ถึงก้อสิบโมงครึ่ง แย่แล้วกุจะลงทันไม๊เนี่ย เน็ตก็เข้าได้บ้างไม่ได้บ้าง เกือบได้ทุบเครื่องทิ้งแล้ว เพราะในร้านส่วนใหญ่ก็ดอทกะspecial force เหอะ เสียงดัง บวก ดึงเน็ตไปตั้งเยอะ (คิดถูกไม๊เนี่ยที่กุมาร้านเน็ต) แต่สุดท้ายพระเจ้าก็เข้าข้างจนลงทะเบียนสำเร็จ แต่ด้วยความรีบ ทำให้ลงผิดมาตัวนึง คือมันผิดสาขา แบบว่ารีบเกิน ไม่ได้ดู เพราะอันที่ดูมามันก็เต็ม วอนให้ลงใหม่ได้secดีๆเถิด

ออกไปเล่นข้างนอกดีกว่า
ไปละ

เกรดหนอเกรด(2)

อูยยยย หัวใจจะวาย นี่ต้องลุ้นทีัละตัวเหรอนี่ ทำไมไม่ออกพร้อมกันทั้งหมดเลยวะ มาแล้วสองเหลืออิกหก โอยจะบ้าตาย ยิ่งเหนวิชาที่สองยิ่งแล้วใหญ่ เปิดดูเองเลยสุดใจขาดดิ้น อ่านๆไป ปรากดว่าเปนคะแนนแมท ก็โอเค พอรับได้ ยัะงเหลือหนทางอิกยาวไกล เฉลี่ยจะได้เท่าไหร่น๊อ เทอมนี้
ไปละ

เกรดหนอเกรด

เห้อ เมื่อไหร่เกรดจะออกวะเนี่ย แอบลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ เทอมนี้ไม่ขอไรมาก สองกว่าก็พอ ว่าไปก็เหมือนลางดี เพื่อนดูให้เปน A ว่างั้น ปรากดว่าเปนวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับวิศวกร แต่ก็เอาเหอะมันตั้งสามหน่วยพอกู้ชีวิตขึ้นมาได้ แต่อย่าเพิ่งดีใจไป ฟิ แมทกะคอมยังรอเหรออยู่อิกไม่นาน ได้ข่าวว่ามิดเทอมก็รอแร่ๆอยู่แถวๆมีน แต่เอาไงก็เอา เกรดจะออกมาเปนยังไง เราพอใจเสมอ เพื่อ MATE KU ยู้ฮู

ช่วงนี้ไม่ได้ทำไรเล๊ย วันๆมีแต่นอนอยู่บ้านกับออกไปกินข้าวข้างนอกกะเพื่อน ชีวิตก็งี้แหละ มีหนักก็ต้องมีเบาจะให้หนักตลอดก็ไม่ได้ เด๋วบ้าไปก่อน แต่ถ้าเบามากเกินไปก็ไม่ดีอิกแหละ ต้องอยู่บนทางสายกลาง

ไปละ

เปิดบล๊อก อย่างเปนทางการ

สวัสดีคร๊าบ มาเริ่มกานเลยน่อ

ปิดเทอมซะที หลังจากที่รอมานานแสนนาน จากรั้วสีเขียวของมอเกษตรสู่อ้อมกอดของบ้านเกิดขอนแก่นนั่นเอง กลับมาถึงบ้านวันๆก็นอน กับกิน แค่นั้น แต่ที่เด็ดสุดที่กลับมาทุกทีต้องไปหา นั่นคือ ร้านกาแฟขาประจำ บางคนอาจจะไม่เคยเหน คือ เปนร้านกาแฟเก่าแก่ร้านแรกๆของขอนแก่นก็เปนได้ เปนประตูไม้ สีชมพู ดูเข้ากับบรรยากาศคนกำลังอินเลิฟ (ตรงไหน(วะ))อยู่ตรงข้ามกับร้านชัยมหาที่ขายขนมปัง อยู่ตรงหัวมุมพอดี เปนร้านที่ทำกาแฟอร่อยมากกกก ต้องลองแล้วจะรู้ (วันนี้เก็บค่าโคดสะนะกับป้าแกไว้แล้ว) กินแล้ว จากที่เครียดจากการสอบก็หายไปเปนปลิดทิ้ง (เว่อไป) แต่ว่าการสอบที่ผ่านมาไม่ค่อยเครียดเท่ามิดเทอมนะ เพราะรุว่ายังไงๆมันก็ไม่ได้ทำให้เกรดดีขึ้นมาหรอก เลยสอบๆไป ชิวๆ

สอบเสดก่อนกลับก็ไปเที่ยวกับเพื่อนห้องสิบสี่ที่ดรีมเวิร์ลดมา โห่ เพิ่งเคยเล่นเหอะ มีแต่อันเสียวๆ เปิดด้วยเฮริเคนอันที่มันที้งลงมา อันนั้นหลับตาตลอดทริป รุแต่ว่ากำลังจะตก ต่อมาก็ไปอันที่มันเปนอวกาศมืดๆ เทคนิคของอันนี้ก็คือ ต้องร้องดังๆ ก้มต่ำๆ จับลาว(ราว)ข้างๆให้แน่นๆ นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วไว้ แล้วมันก็จะมาถึงเอง ต่อมาก็เล่นแร็พเตอร์ อันนี้มันหมุนๆเด้งขึ้นเด้งลง ไม่เท่าไหร่หรอก แค่เวียนหัว แต่ว่ามีคนนึงเข็มขัดหลุด เกือบตก ดีที่ไม่ได้อยู่ข้างบน ไม่งั้นตก เจ็บ นอกนั้นก็เล่นอันเบๆอ่ะ เพราะหมดแรงแล้ว อยากกลับบ้านเต็มที แต่ก็สนุกดีนะ วันไหนพักผ่อนเพียงพอแล้วจะไปเล่นอิก

(แน่ะ ยังไม่เข็ดอิก เกือบหัวใจวายหนิ)

พักสักแปป อ่านนาน ปวดตา

ชะแว๊บ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

เทอมหน้าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่แล้ว จะขยันขึ้นกว่าเดิม ดูๆเทอมที่ผ่านมาแล้วมันเหมือนตอนมอปลายว่ะ เล่นๆขำๆ อันนี้มหาลัยแล้ว ต้องตัวใครตัวมัน

เพิ่งมาเรียนรู้ว่า การที่เราจะทำสิ่งต่างๆนั้น เราจะทำอะไรก็ได้ที่ทำให้เรามีความสุข เพราะยังไง เราต้องใช้ชีวิตให้มันคุ้มค่าแก่การเกิดมาอยู่แล้ว ใช่มั๊ย ไม่จำเปนหนิว่าต้องมีคนคอยมาบอกว่า เราควรจะมีความสุขตอนไหน กับอะไร ทุกๆอย่างเราเลือกเอง ถ้าคิดว่าทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเหอะ คนเรา เลือกเกิดไม่ได้ แต่สามารถเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้

แหม่ ปรัชญาแบบงงๆ

แค่นี้ก่อนแล้วกัน